Ο Σταθμός εντοπίζεται εκτός του οικισμού και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1896. Έχει επίσης χαρακτηριστεί ως μνημείο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων. Το 2020, μετά από καταστροφική πυρκαγιά, κατακάηκε ολοσχερώς η στέγη του, με αποτέλεσμα σήμερα να θεωρείται επικινδύνως ετοιμόρροπος και να είναι εγκαταλελειμμένος.  

Το κτίριο είναι διώροφο και στο ισόγειο φιλοξενεί τους χώρους των εργαζομένων του σταθμού ενώ ο όροφος έχει χρήση κατοικίας Σταθμάρχη. Στην αριστερή στενή όψη του σταθμού από την πλευρά των γραμμών εφάπτεται ισόγεια κτιριακή κατασκευή η οποία χρησίμευε ως χώρος αναμονής των επιβατών. Αποτελεί κτίριο ειδικής χρήσης και διατηρεί τα αυθεντικά μορφολογικά και κατασκευαστικά του στοιχεία, είναι συνδεδεμένο με την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη της περιοχής του και κατά συνέπεια είναι σημαντικό για την εξέλιξη της περιοχής από ιστορική, πολιτισμική, πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική άποψη κατά το τέλος του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα.