Το κτίριο αποτελεί σημαντική πολιτιστική κληρονομιά του τόπου, για αυτό και 50 χρόνια μετά την τελευταία κατοίκηση του, ο Δήμος έχει προβεί στην αποκατάσταση και ανάδειξή του.

Το κυρίως κτίσμα είναι διώροφο, πλατυμέτωπο, με χαγιάτι και στέγη και αποτελεί  τμήμα μεγαλύτερης ιδιοκτησίας με βοηθητικά κτίσματα, που βρίσκονται εντός μιας μεγάλης αυλής. Η πρόσβαση στην ιδιοκτησία γινόταν μέσω της ανατολικής εισόδου της αυλής ενώ η είσοδος στο κτίσμα γίνεται μέσω ημι-υπαίθριου χώρου-χαγιατιού.

Στην ισόγεια στάθμη ήταν οργανωμένοι οι χώροι των αγροτικών δραστηριοτήτων, του νοικοκυριού και χρησιμοποιούνταν κυρίως για την αποθήκευση και επεξεργασία των προϊόντων που παρήγαγε η ίδια η οικογένεια, ενώ στον όροφο ήταν οργανωμένοι οι χώροι διημέρευσης της οικογένειας. Στην αγροτική οικιακή οικονομία, οι χώροι του σπιτιού δεν ήταν μονό-λειτουργικοί, αλλά εποχιακά φιλοξενούσαν και άλλες δραστηριότητες.

Το κτίριο στεγάζει σήμερα το Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο φιλοξενεί μια εξαιρετική έκθεση για τον καθημερινό τρόπο ζωής από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα έως την δεκαετία του ‘50.

Στο ισόγειο και στον όροφο του Μουσείου μπορούμε να γνωρίσουμε τον τρόπο ζωής, τον πολιτισμό, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, μέσα από τα αντικείμενα που έχουν προσφερθεί από τους κατοίκους αλλά και μέσα από εντυπωσιακές ψηφιακές εφαρμογές.