Ο σιδηροδρομικός σταθμός Νικηφόρου ξεκίνησε και αυτός τη λειτουργία του το 1896, εξυπηρετώντας τη σύνδεση Θεσσαλονίκη – Αλεξανδρούπολη και εν συνεχεία Κωνσταντινούπολη. Το κτήριο του σταθμού μαζί με ορισμένα βοηθητικά του κτήρια έχουν επίσης χαρακτηριστεί ως μνημεία από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, ακολουθώντας την ίδια φιλοσοφία διατήρησης της βιομηχανικής κληρονομιάς της χώρας.

Το κτίριο είναι διώροφο και στο ισόγειο φιλοξενεί τους χώρους των εργαζομένων του σταθμού ενώ ο όροφος έχει χρήση κατοικίας Σταθμάρχη. Στην δεξιά στενή όψη του σταθμού από την πλευρά των γραμμών εφάπτεται ισόγεια και ξύλινη κτιριακή κατασκευή η οποία χρησίμευε ως χώρος αναμονής των επιβατών. Αποτελεί κτίριο ειδικής χρήσης και διατηρεί τα αυθεντικά μορφολογικά και κατασκευαστικά του στοιχεία, είναι συνδεδεμένο με την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη της περιοχής του και κατά συνέπεια είναι σημαντικό για την εξέλιξη της περιοχής από ιστορική, πολιτισμική, πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική άποψη κατά το τέλος του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα.